تقدیر

گرچه با تقدیر ناچار از مدارا کردنم
عشق اگر حق است، این حق تا ابد برگردنم

تا بپندارم که سهمی دارم از پروانگی
پیله ای پیچیده از غم هایِ عالم بر تنم

بر سر این سرو، آخر برف هم منت گذاشت
دست زیر شانه ام مگذار! باید بشکنم

مَن که عمری دل برایِ دوستان سوزانده ام
حال باید دل بسوزاند برایم دشمنم ..

گرچه از آغوشِ تو سهمی ندارم جز خیال
بویِ گیسویِ تو را می جویم از پیراهنم

عاشقی با گریه سر بر شانۀ یاری گذاشت
از تو می پرسم بگو ای عشق! آیا این منم؟